Forsíða  |  Jökulfirðir  |  Saga byggðar  |  Saga Kollsár |   Saga ættar  |  Uppbygging  |  Ferðalög  |  Um vefinn

Landlítil og rýr Þannig hefur Kollsárjörðinni verið lýst inn og eflaust rétthermi. Túnið var ekki stórt og því var keypt eyðijörðin Steinhólar til að afla heyja svo að hægt væri að halda uppi hæfilegum bústofni. Með í kaupum munu hafa verið slægjulönd langt frammi á dal inn af Steinhólum. Heyið þurfti svo að flytja þaðan á klyfjahestum og hafa ferðirnar trúlega verið nokkuð margar.

Árið 1703 var einn ábúandi á Kollsá, Ísleikur Einarsson, er bjó þar með konu sinni, móður, vinnumanni og lausamanni. Í manntölum 1081 og 1816 er ekki getið um ábúendur þar. Í manntali 1835 er getið um hjón með fjögur börn. Um aldamótin 1900 munu hafa verið þar tíu manns í  heimili. Árið 1930 voru þar átta manns í heimili og jörðin þá komin í eigu Einars Guðleifssonar, afa höfundar.

Árið 1899 var jörðin var tekin út. Þá var þar baðstofa 6x4½ álnir, fallin að mestu og veggir mjög skemmdir. Þáverandi ábúendur áttu þá eina kú og kvígu, nítján sauðkindur og veturgamalt tryppi. Tvö orf áttu þau og tvær hrífur og ýmsar álnir í Marðareyri og Steinólfsstöðum.

Ekki var björgulegt bú hjá sumum ábúendum Kollsár. Hreppstjóri ritar til dæmis bréf til sýslumanns þar sem hann þusar um ómannúðlega meðferð á skepnum, ofsetningu og fóðurskort:

"Eg hefi skoðað fóður það er hann á nú og er það ekki ofsagt að það sé bæði lítið og svo slæmt að það lifir engin skepna á því nema með besta fóðurbætir en það hvorki getur hann né nennir að afla sér, því maðurinn er bláfátækur, mest fyrir ómennsku og leti; er með kvenmann og 2 börn. Og eitt er víst að ef að er farið er að skera hjá honum að það verður að hagnýta það fyrir hann, því hann hagnýtir það ekki sjálfur." 

Til baka ...

(Heimild: Guðrún Ása Grímsdóttir. Grunnvíkingabók)

© 2008 Svanberg K. Jakobsson. svanberg (hjá) kollsa.net. Síðast breytt 21. apríl 2008