|
Landlítil
og rýr Svo var sagt
um Kollsárjörðina og eflaust rétthermi. Yfir jörðinni gnæfir
Brúnin, lág fjallshlíð grýtt og klettótt að ofan en í
hlíðarfætinum eru lyngbreiður sem drúpa af aðalbláberjum að
hausti. Utan við túnfótinn er Kollsá sem gaf ómældan silung að
sumri. Fram undan bænum veiddust hrognkelsi að vori. Fjaran var
leikvöllur ungra drengja. Að vetri var snjóþungt og dimmt.

|