Forsíða  |  Jökulfirðir  |  Saga byggðar  |  Saga Kollsár |   Saga ættar  |  Uppbygging  |  Ferðalög  |  Um vefinn

Grunnavíkurhreppur náði yfir fjóra Jökulfirði og strandlengjuna norðan frá Horni að Geirólfsgnúp. Hann náði að sunnanverðu á Bjarnarnúp miðjan þar sem lækurinn Mígandi fossar í sjó fram. Þaðan fylgdu hreppamörkin vatnaskilum yfir fjallgarðinn milli Ísafjarðardjúps og Jökulfjarða og í hábungu Drangajökuls og þaðan á vatnaskilum norðaustur í Geirólfsgnúp. Að vestanverðu lágu hreppamörk frá Lás, þverhníptum núp milli Hesteyrarfjarðar og Veiðileysufjarðar, og norður í Almenningsskarð á Hornbjargi norðan Látravíkur.

Upphaf byggðar Ekki er vitað hvenær né hvar menn settust fyrst að í Grunnavíkurhreppi. Ætla má að búseta hafi orðið með þeim hætti að efnamenn á Vestfjörðum hafi slegið eign sinni á óbyggð lönd, byggt þau með kúgildum og hirt landskuldir og leigur. Sumar jarðir voru kirkjujarðir. Kirkjan á Stað átti löngum um tíu jarðir í hreppunum og aðrar kirkjur áttu einnig jarðarparta og rekarétt. 

Eignarhald Leiguliðar gátu varla eignast neitt sjálfir; allt sem þeim féll til umfram brýnstu nauðsynjar fór til landsdrottins. Þeir urðu að halda við kúgildum og húsum á jörðinni, standa skil á afgjöldum og gera lögskil til kirkju og hreppssjóðs. Eigendur bjuggu lengi vel fjarri hreppnum og þágu landskuldir í búsafurðum og sjávarafla. Árið 1835 voru aðeins 2 jarðir af 25 í sjáfseignarábúð.

(Heimild: Guðrún Ása Grímsdóttir. Grunnvíkingabók)

© 2008 Svanberg K. Jakobsson. svanberg (hjá) kollsa.net. Síðast breytt 18. apríl 2008